Een sweatshirt van Pull and Bear retourneren en het label lezen, is een ontdekkingstocht door een reeks landen die op zichzelf de kaart van de geglobaliseerde textielindustrie tekenen. Bangladesh, Turkije, China, Pakistan, Marokko: de lijst varieert van artikel tot artikel, soms zelfs van maat tot maat binnen dezelfde collectie. Begrijpen waar deze kledingstukken werkelijk vandaan komen, vereist dat we verder kijken dan het simpele “Made in” en onderzoeken hoe de Inditex-groep haar productie wereldwijd organiseert.
Textielclusters en productieprovincies van Pull and Bear
Vaak wordt gesproken over “gemaakt in China” alsof het hele land één grote werkplaats is. De werkelijkheid is preciezer. Voor Pull and Bear concentreert de Chinese productie zich in de provincies Zhejiang, Jiangsu en Fujian, drie gebieden waar de toeleveringsketens geïntegreerd zijn van stof tot afwerking. Deze keuze is niet willekeurig: deze regio’s beschikken over infrastructuren die in staat zijn om snel een trendy model in grote volumes te reproduceren, precies wat het fast fashion-tempo van het merk vereist.
Zie ook : Ontdek de structuur en de belangrijkste secties van de site www Beynat
In Pakistan is het Punjab de belangrijkste regio, vooral voor katoenen stukken en basisartikelen. Turkije speelt een rol bij kortcyclische productie dankzij de geografische nabijheid tot Spanje, wat de levertijden naar Europese winkels verkort. Marokko vervult een vergelijkbare rol voor bepaalde seizoensgebonden lijnen.
Wanneer men een recensie over het merk Pull and Bear raadpleegt die de productieplaatsen beschrijft, komt deze verdeling tussen Azië, Maghreb en Europese randsystematisch terug. Bangladesh en Vietnam vullen de capaciteit aan voor de grootste volumes, vooral op het gebied van denim en basisstukken voor mannen.
Zie ook : Alle autonieuws: nieuwigheden, tips en analyses van de auto-industrie
Waarom Pull and Bear zo weinig in Europa produceert
Spanje en Portugal verschijnen soms op de labels, maar ze vertegenwoordigen een beperkte schijf van de totale productie. Men zou verwachten dat een Spaans merk van de Inditex-groep, waarvan het hoofdkantoor in Arteijo nabij La Coruña is gevestigd, de lokale productie zou bevoordelen. In de praktijk duwt de logica van lage prijzen de productie naar landen met lagere arbeidskosten.
Het Inditex-model is gebaseerd op twee snelheden. Stukken die snel moeten reageren (capsulecollecties, snelle aanvulling) kunnen dicht bij huis worden geproduceerd, tussen het Iberisch schiereiland en Turkije. Standaardvolumes gaan naar Azië, waar de eenheidskosten aanzienlijk dalen bij series van enkele tienduizenden stuks.
Deze organisatie verklaart waarom hetzelfde t-shirt het ene seizoen “Made in Bangladesh” kan vermelden en het volgende seizoen “Made in Turkey”. De productielocatie hangt af van de productiekalender en het type kledingstuk, niet van een vaste geografische verankering.
Ethische verplichtingen van Inditex en de realiteit van leveranciersaudits
Pull and Bear communiceert over zijn duurzaamheidsinspanningen binnen het globale kader van Inditex. De groep publiceert lijsten van leveranciers en toont auditprogramma’s. Op het terrein variëren de terugkoppelingen hierover: NGO’s die gespecialiseerd zijn in textiel wijzen regelmatig op de kloof tussen de gepubliceerde richtlijnen en de werkelijke omstandigheden in sommige onderaannemerswerkplaatsen.
Wat we concreet kunnen verifiëren:
- Inditex publiceert een lijst van zijn eerste-rangs leveranciers, wat het mogelijk maakt om de belangrijkste fabrieken te identificeren, maar niet altijd de cascade-onderaannemers
- Het merk heeft geleidelijk gecertificeerde materialen (biologisch katoen, gerecycled polyester) geïntegreerd in bepaalde lijnen, hoewel de exacte verhouding moeilijk te evalueren is voor Pull and Bear alleen
- Sociale audits bestaan, maar hun frequentie en diepgang variëren afhankelijk van de productielanden, waarbij Turkije en Marokko doorgaans beter gedekt zijn dan Bangladesh of Pakistan
Greenwashing blijft een terugkerende beschuldiging die aan de hele fast fashion-sector wordt gericht, en Pull and Bear ontsnapt hier niet aan. De communicatieve inspanningen rond verantwoorde mode bestaan naast een economisch model dat is gebaseerd op de voortdurende vernieuwing van collecties, twee keer per week in de winkel volgens het merk zelf.
Wat het Pull and Bear-label niet zegt over de kwaliteit
Het productieland bepaalt niet op zichzelf de kwaliteit van een kledingstuk. Een spijkerbroek die in Portugal is genaaid, is niet automatisch beter dan een spijkerbroek die in Turkije is genaaid. Wat telt, is het bestek dat het merk aan zijn leveranciers oplegt: grammage van de stof, sterkte van de naden, kleurvastheid na het wassen.
Bij Pull and Bear houdt de lage prijsstelling in dat er compromissen worden gesloten over de grondstoffen. We vinden katoen gemengd met polyester in de meeste basisstukken, wat de kosten verlaagt maar ook de duurzaamheid van het kledingstuk vermindert. Stukken van kunstleer of synthetische materialen vormen een groeiend deel van de catalogus, vooral op jassen en accessoires.
Voor een doordachte aankoop is het beter om naar de samenstelling op het label te kijken dan naar het land van herkomst. Een basisstuk van voornamelijk katoen dat in Bangladesh is gemaakt, kan langer meegaan dan een artikel van synthetisch mengsel dat in Portugal is genaaid.
- Controleer het percentage natuurlijke vezels in de samenstelling
- Geef de voorkeur aan dichte grammages voor t-shirts en sweaters
- Vergelijk de afwerkingen (dubbele naden, versterkte zoom) tussen twee vergelijkbare stukken
Pull and Bear blijft een fast fashion-merk met de compromissen die dat met zich meebrengt: toegankelijke prijzen, snelle trends, beperkte levensduur. Weten waar de kleding vandaan komt, stelt ons in ieder geval in staat om te begrijpen wat we kopen binnen een wereldwijde productieketen, zonder illusies over een ambachtelijke knowhow die nooit de belofte van het merk is geweest.